23/8/2007 - eskilerden bi çağrışım bnmkisi....asla gerçek olmayanlardan
rüyalarım vardı benim
hepsi birbirine benzeyen rüyalar
sessizlik, mumla kendini kaybeden bir oda
ve anlamsız bir boşluktu gördüğüm
tek anlamlı olan biziz sen ve ben..
kucağına alırdın beni
küçük bir çocuğa narin bir sevgi verir gibiydi seninkisi
sen beni kucağına alır sarılırdın doyasıya
gerçek huzur...
iki kişilik dünyamızda sen kaybettiğimi verirdin bana
bir tek sen bilirdin onu..
kaybedileni...
rüyalarımda seninle büyürdüm ben
kocaman olurdum seninle
sonsuzluktaki yerimi alırdım
bigün rüyadan uyandım
büyümüşüm meğer ama sen nerdesin?
daha ne kadar beklicem hayatım nefesini hissetmek için?
daha ne kadar yaklaşmam lazım ölüme seni bulmak için?
geçen her dakika sensiz yaşadığım bir ölüm yürüyüşü
kaç gün daha yürümeliyim kutsal karanlığım, huzurum, tek aşkım ,en saf dürüstlüğüm..?
souğunu paylaşmaya, sıcağında kavrulmaya kaç kaldı bebeğim?
sensiz küçülüyorum burda
can çekişiyor ruhum zaman denizinde
sabırsızım kavuşmaya
söle bana bebeğim ne kadar kaldı sensizliğin sonuna?
ya hiç bulamazsak..
bekler misin aşkım beni sonsuz denen boşlukta?
söle bana aşkım çok mu bencilce söylediklerim?
yalan mı bebeğim bu dünya?
Ya o çizgi...hani güneşin doğduğu..
o da mı yalan aşkım?
ya biz...
dilim varmıyor söylemeye
sen söyle bana bitanem uyuyabilcek miyim bigün yanında?
son nefesimi verirken belleğimin kaydettiği son görüntü
ruhumun hissettiği son nefes seninki olucak mı bitanem?
bitsin bu özlem bebeğim
özgür kalsın ruhlarımız
gel aşkım varoluş amacım ol artık
sil geçmişimi
kaybet beni ruhunda
yok et mantığımı..
daha ne kadar dayanırım bilmiyorum bebeğim
nolur çabuk gel...
|
|
Yorum yaz!
|
|
Hakkımda
Belki bi günlük bu belki de bi haykırış bilinmez...ama bilinen bişey var ki birilerinin okuma ihtimalini bilmek güzel..
Kategoriler
Arkadaşlarım
|
